Dyskietki w sumie jeszcze nie tak dawno temu były w powszechnym użyciu. Wynikało to z faktu, że jeszcze parę ładnych lat temu nie było po prostu innych nośników danych. Kiedy zaś na rynku pojawiły się płyty CD, były bardzo drogie. Teraz sytuacja zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni. Płyty CD oraz DVD kupuje się za przysłowiowe grosze, a poza tym nie są one jedynymi dostępnymi obecnie nośnikami danych. Jeżeli zaś chodzi o dyskietki, to na dobrą sprawę zniknęły one już z rynku. Dyskietka jest określana również mianem dysku miękkiego. Jest nośnikiem magnetycznym, a jedną spośród jej charakterystycznych cech jest mała pojemność. Dyskietki, z którymi obecnie ma się ewentualnie cokolwiek do czynienia są dyskietkami przy i pół calowymi. Obecnie najczęściej się można z nimi zetknąć przy okazji zakupu płyty głównej do komputer lub systemu operacyjnego. W tym kontekście mówi się o tak zwanej dyskietce startowej, ponieważ zawiera ona startowe pliki – nagrywanie ich na płytę po prostu się nie opłaca, skoro z powodzeniem zmieścić się mogą na niedużej objętościowo dyskietce. Historia dyskietek liczy sobie trzydzieści dziewięć lat. Pierwsze dyskietki, które się pojawiły – a miało to miejsce na początku lat siedemdziesiątych minionego stulecia – były ośmiocalowe, a zatem bardzo duże. Początkowo były jednostronne, ale cztery lata po ich debiucie na rynku pojawiły się też dwustronne. Początkowo pojemność dyskietek była w ogromnym stopniu ograniczona – sto osiemdziesiąt kilobajtów to było absolutne maksimum. Obecnie firmy produkujące do tej pory dyskietki oficjalnie tego właśnie aspektu swej działalności zaprzestały. Opisywane tutaj dyski miękkie są jednakże jeszcze produkowane, nie mniej jednak w naprawdę bardzo niewielkich ilościach, głównie na potrzeby komputerów nieco starszej generacji. Należy się jednak spodziewać, że kiedy komputery te znikną z rynku już całkowicie, taki sam dokładnie los podzielą też i dyskietki. Ich produkcja jest w dzisiejszych czasach kompletnie nieopłacalna. Tym bardziej, że przecież mnóstwo jest teraz nośników danych nieporównywalnie bardziej praktycznych, funkcjonalnych oraz przede wszystkim o zdecydowanie większej pojemności. Kupowaniem dyskietek nikt sobie głowy nie zawraca. Trudno więc się producentom dziwić, że wycofali się z tego właśnie rynku. Jeżeli zaś chodzi o techniczną stronę organizowania danych, to w przypadku dyskietek najmniejszą ich ilością fizyczną jest sektor. Z kolei jednostka logiczna zapisu danych określana jest mianem klastera. Dyskietka – jako całość – dzieli się na ścieżki. Ich liczba jest zróżnicowana, aczkolwiek w tym kontekście padają dwa podstawowe parametry, a mianowicie czterdzieści oraz osiemdziesiąt. Dyskietki co jakiś czas wymagają tak zwanego formatowania. Jeżeli formatowaniu poddawana jest dyskietka używana, wówczas wskutek tego procesu zostaną z niej usunięte wszystkie dane. Żywotność dyskietek do najdłuższych nie należy – zużywają się one w dość szybkim tempie, co też zadecydowało o ich nieopłacalności w produkcji.
Z komputerami wiąże się bardzo wiele rozmaitych zagadnień. Jednym z takich właśnie zagadnień są klastry komputerowe. Pod tym pojęciem rozumieć należy grupę jednostek komputerowych, które są ze sobą połączone. To z kolei umożliwia to, aby mogły ze sobą współpracować – po to, aby dzięki temu udostępniać zintegrowane środowisko pracy. Komputery, które składają się na klaster są określane mianem węzłów. Do najbardziej rozpowszechnionych obecnie klastrów obliczeniowych zaliczyć należy z całą pewnością klaster Beowulf. Węzłami w takiej grupie są komputery osobiste, które charakteryzują się przede wszystkim bardzo dużą wydajnością. Najczęściej pracują one pod system operacyjnym jakim jest GNU/Linux. Wyposażone są one ponadto w oprogramowanie, dzięki czemu można uzyskać tak zwane przetwarzanie równolegle. W naszym kraju na chwile obecną najszybszym komputerowym klastrem jest superkomputer Zeus. Znajduje się on na wyposażeniu Akademickiego Centrum Komputerowego Cyfronet AGH. Jeżeli chodzi o cele budowy klastrów, to istniejące w tym właśnie zakresie rozwiązania podzielić można na trzy elementarne klasy. Pierwszą spośród nich stanowią klastry wydajnościowe. Chociaż pracują one jako cały zespół, to każdy z komputerów wchodzących w ich skład ma do wykonania swoje zadania obliczeniowe. Klastry te tworzone są po to, by moc obliczeniowa została zwiększona. Działanie sporej grupy superkomputerów bazuje aktualnie na tej właśnie zasadzie. Na drugą klasę składają się klastry niezawodnościowe. One również funkcjonują jako zespół. Swoje zadania wzajemnie dublują – tak, aby w przypadku awarii jednego z komputerów inny mógł przejąć jego zadania. I wreszcie trzecią grupę stanowią klastry równoważenia obciążenia. To także – podobnie jak w powyższych przypadkach – jest zespół. Klaster taki ma przyznaną cała pule zadań do wykonania, a każdy spośród komputerów wchodzących w skład tej grup[y odpowiada za jakieś konkretne zadania. Zadania te mogą być wykonywane zarówno niezależnie w stosunku do pozostałych węzłów, jak i też węzły mogą ze sobą współpracować. Tego rodzaju klastry stanowią obecnie jedną spośród części systemów gridowych. W praktyce stosowanie klastrów komputerowych wygląda w ten sposób, że nie wykorzystuje się jakiegoś jednego konkretnego rodzaju, ale najczęściej stosuje się mieszane rozwiązania. Wszystko zależy od tego, jakiego rodzaju zadania są do wykonania. Część spośród nich jest realizowana na zasadzie funkcji wydajnościowych, a część w oparciu o funkcje równoważenia obciążenia oraz niezawodnościowe. Najczęściej taki właśnie mieszany tryb pracy znajduje zastosowanie m między innymi przy okazji serwerów www – z tego względu, że taki sposób pracy przy tych serwerach sprawdza się najlepiej, co naturalnie nie oznacza wcale, że jest całkowicie niezawodny. Przedstawiony powyżej podział klastrów jest tym, z którym w praktyce mamy do czynienia zdecydowanie najczęściej. Poza tym klastry podzielić można też na systemowe oraz aplikacyjne, a także na typu Single System Image.
Obecnie nie ma już żadnych problemów z tym, aby do komputera podłączyć pamięć USB – czyli, mówiąc innymi słowy, urządzenia znanego wszystkim doskonale jako pendrive. Jest to urządzenie o charakterze przenośnym. Z komputerem może współpracować za pośrednictwem portów USB. Tradycyjnie swoim wyglądem pendrive przypomina niezbyt dług długopis (stąd też zresztą taka właśnie jego nazwa), chociaż już jakiś czas temu obecne są w sklepach pamięci USB o rozmaitych kształtach. Podłączanie tych urządzeń do komputerów bezpośrednio poprzez wspominane powyżej porty powoduje, że do ich sprawnego funkcjonowania nie są potrzebne w komputerze dodatkowe napędy ani stacje dokujące. Jak szybki jest transfer danych, to już jest uzależnione od wersji USB, a także od tego, jaka pamięć Flash została zastosowana w urządzeniu. Jeżeli chodzi o wersję USB, to stosowną informację dotyczącą prędkości znaleźć można na samym urządzeniu. Dzięki temu wiadomo, z urządzeniem o jakim standardzie pracy mamy do czynienia. Obecnie tym najniższym w tym zakresie parametrem jest USB 1.1 – czyli Full Speed, natomiast najwyższym – USB 3.0, czyli Super Speed. Urządzenia oznaczone USB 3.0 pojawiły się na rynku stosunkowo niedawno, albowiem w ubiegłym roku. Pozwalają one na transfer danych odznaczający się prędkością wynosząca nawet niespełna pięć gigabajtów. Jak nietrudno się domyślić, im większy transfer danych i większa pojemność wchodzą w rachubę, tym więcej za pamięć USB trzeba zapłacić. Jeżeli jednak chodzi o ceny, to w tym zakresie obserwuje się utrzymującą się już systematycznie od kilku lat tendencję spadkową – obecnie szeroko rozumiany sprzęt komputerowy jest zdecydowanie tańszy aniżeli kiedyś. Pamięci USB są stosunkowo nowym wynalazkiem. Na początku odznaczały się one pojemnością mniej więcej taką samą jak dyskietki. Błyskawiczny postęp technologiczny sprawił, że aktualnie pojemność pamięci USB jest spokojnie porównywalna z dyskami twardymi, co w rzeczy samej daje naprawdę ogromne możliwości w zakresie zapisywania danych. To jednak nie wszystko. Współczesne pendrive’y to urządzenia coraz bardziej funkcjonalne i nowoczesne, a ich rola nie ogranicza się tylko i wyłącznie do możliwości w zakresie przenoszenia danych. Sprawdzają się one zatem jako dyktafony, odtwarzacze mp3, można na nich słuchać też radia. Wykorzystuje się je więc nie tylko do przenoszenia danych. Są niezmiernie przydatne również przy naprawianiu komputerów – sprawdzają się przy odzyskiwaniu danych z dysków twardych, usuwaniu programów szpiegujących oraz wirusów. Ponadto wspomagają także budowę systemów operacyjnych. Nowością, jeśli chodzi o funkcjonalność pamięci USB jest zwiększanie za ich pomocą pamięci operacyjnej systemu. Wraz z poprawą funkcjonalności pamięci USB poprawia się również ich wytrzymałość na uszkodzenia o charakterze mechanicznym – dla przykładu coraz lepiej znoszą upadki, są naprawdę bardzo wytrzymałe. Powinno się na nich instalować programy antywirusowe, co zwiększy bezpieczeństwo przenoszonych w ten sposób danych.
Jednym z elementów wyposażenia komputera jest dysk twardy. Nie jest on niczym innym, jak urządzeniem masowej pamięci. Przechowywanie danych na dysku twardym jest możliwe przede wszystkim ze względu na wykorzystanie w nim nośnika magnetycznego. Nośnik ten jest naniesiony na twarde podłoże. Wzorem dla wykorzystywanych obecnie dysków twardych były tak zwane dyski bębnowe, aczkolwiek te w takiej formie, w jakiej znane są nam aktualnie powstały stosunkowo niedawno, bo przed trzydziestoma laty. Współczesne komputery mogą być wyposażane w dyski o bardzo zróżnicowanej pojemności – wszystko zależy od tego, jakie użytkownik ma zapotrzebowanie w tym zakresie oraz o jaki rodzaj komputera chodzi. Generalnie rzecz biorąc, pojemność jest jednym z najważniejszych parametrów, za pomocą których charakteryzuje się dyski twarde. Innymi równie ważnymi parametrami tych urządzeń są MTBF, czas dostępu, szybkość transferu oraz obrotowa prędkość talerzy. Tego rodzaju system przechowywania danych bywa niestety zawodny, aczkolwiek można podejmować działania mające na celu zmniejszenie tejże zawodności. Chyba najlepszym tego przykładem jest macierz dyskowa – składa się ona z paru dysków twardych. Dzięki macierzy dyskowej zyskuje się także sporo dodatkowego miejsca do przechowywania danych, ponadto też czas dostępu jest mniejszy. Najważniejszą częścią wchodzącą w skład każdego dysku twardego jest wirujący talerz (lub cały ich zespół) – jest on zamknięty w obudowie. Do wykonywania tych talerzy są zdecydowanie najczęściej wykorzystywane stopy aluminium. Ich powierzchnia jest wypolerowana. Na niej natomiast jest umieszczony nośnik magnetyczny. Z kolei zarówno zapisywanie, jak i odczytywanie danych znajdujących się na dysku twardym jest możliwe za sprawą elektromagnetycznych głowic. Każda jedna powierzchnia dysku twardego jest wyposażona w jedną tego rodzaju głowicę. Głowice są zamocowane na specjalnych ramionach, które wykazują się bardzo dużą elastycznością. Kiedy dysk twardy pracuje, podnoszą się. Oczywiście, odległość pomiędzy nimi a talerzem jest wówczas w odpowiedni sposób regulowana. Tego rodzaju rozwiązania są w praktyce używane w znakomitej większości przypadków, chociaż naturalnie można też zetknąć się i z innymi zastosowaniami w tym zakresie. Nowoczesne dyski twarde są wyposażone w układy elektroniczne sterujące ich pracą. Obudowa natomiast pełni funkcje ochronne. Bardzo niebezpieczne dla funkcjonowania dysku twardego jest zanieczyszczenie talerzy albo głowic. Dojść może nawet do trwałego ich uszkodzenia, mniejszym złem jest natomiast awaria, która najczęściej da się usunąć. Nie tylko jednak zanieczyszczenia mają wpływ na uszkodzenia dysku twardego. Równie dobrze może być to błąd fabryczny albo elektroniczny lub też najzwyczajniej w świecie długa eksploatacja. Wszystkie urządzenia mają to do siebie, że się zużywają i dyski twarde pod tym względem nie stanowią żadnego wyjątku. Nie mniej jednak na ogół ich żywotność jest dosyć duża i korzysta się z nich z powodzeniem przez bardzo wiele długich lat.
