Z komputerami wiąże się bardzo wiele rozmaitych zagadnień. Jednym z takich właśnie zagadnień są klastry komputerowe. Pod tym pojęciem rozumieć należy grupę jednostek komputerowych, które są ze sobą połączone. To z kolei umożliwia to, aby mogły ze sobą współpracować – po to, aby dzięki temu udostępniać zintegrowane środowisko pracy. Komputery, które składają się na klaster są określane mianem węzłów. Do najbardziej rozpowszechnionych obecnie klastrów obliczeniowych zaliczyć należy z całą pewnością klaster Beowulf. Węzłami w takiej grupie są komputery osobiste, które charakteryzują się przede wszystkim bardzo dużą wydajnością. Najczęściej pracują one pod system operacyjnym jakim jest GNU/Linux. Wyposażone są one ponadto w oprogramowanie, dzięki czemu można uzyskać tak zwane przetwarzanie równolegle. W naszym kraju na chwile obecną najszybszym komputerowym klastrem jest superkomputer Zeus. Znajduje się on na wyposażeniu Akademickiego Centrum Komputerowego Cyfronet AGH. Jeżeli chodzi o cele budowy klastrów, to istniejące w tym właśnie zakresie rozwiązania podzielić można na trzy elementarne klasy. Pierwszą spośród nich stanowią klastry wydajnościowe. Chociaż pracują one jako cały zespół, to każdy z komputerów wchodzących w ich skład ma do wykonania swoje zadania obliczeniowe. Klastry te tworzone są po to, by moc obliczeniowa została zwiększona. Działanie sporej grupy superkomputerów bazuje aktualnie na tej właśnie zasadzie. Na drugą klasę składają się klastry niezawodnościowe. One również funkcjonują jako zespół. Swoje zadania wzajemnie dublują – tak, aby w przypadku awarii jednego z komputerów inny mógł przejąć jego zadania. I wreszcie trzecią grupę stanowią klastry równoważenia obciążenia. To także – podobnie jak w powyższych przypadkach – jest zespół. Klaster taki ma przyznaną cała pule zadań do wykonania, a każdy spośród komputerów wchodzących w skład tej grup[y odpowiada za jakieś konkretne zadania. Zadania te mogą być wykonywane zarówno niezależnie w stosunku do pozostałych węzłów, jak i też węzły mogą ze sobą współpracować. Tego rodzaju klastry stanowią obecnie jedną spośród części systemów gridowych. W praktyce stosowanie klastrów komputerowych wygląda w ten sposób, że nie wykorzystuje się jakiegoś jednego konkretnego rodzaju, ale najczęściej stosuje się mieszane rozwiązania. Wszystko zależy od tego, jakiego rodzaju zadania są do wykonania. Część spośród nich jest realizowana na zasadzie funkcji wydajnościowych, a część w oparciu o funkcje równoważenia obciążenia oraz niezawodnościowe. Najczęściej taki właśnie mieszany tryb pracy znajduje zastosowanie m między innymi przy okazji serwerów www – z tego względu, że taki sposób pracy przy tych serwerach sprawdza się najlepiej, co naturalnie nie oznacza wcale, że jest całkowicie niezawodny. Przedstawiony powyżej podział klastrów jest tym, z którym w praktyce mamy do czynienia zdecydowanie najczęściej. Poza tym klastry podzielić można też na systemowe oraz aplikacyjne, a także na typu Single System Image.
Kiedy mówimy o komputerach, mamy na myśli przede wszystkim komputery osobiste. Bardzo często przy tej okazji pada skrót PC, który w języku angielskim znaczy dokładnie tyle, co personal computer. Potocznie urządzenia te nazywa się też pecetami. Komputery osobiste zaliczane są do tak zwanych mikrokomputerów – czyli takich sprzętów, które nie odznaczają się zbyt dużymi rozmiarami, ponadto posiadają jeden tylko mikroprocesor i są przystosowane do pracy albo jako oddzielne urządzenia, albo takie, które wchodzą w skład jakiegoś układu. Z komputerami osobistymi mamy do czynienia na co dzień – wykorzystujemy je zarówno na użytek zawodowy, jak i indywidualny. Rynek komputerów osobistych jest w dzisiejszych czasach szalenie rozbudowany, w związku z czym skompletowanie takiego zestawu, który najbardziej sprosta oczekiwaniom nie jest obecnie jakimś problemem. Tym bardziej, że tego rodzaju sprzęt z roku na rok jest coraz tańszy – jeżeli porównać ceny komputerów osobistych sprzed paru lat a te obecne, to jest to ogromna przepaść. Początkowo komputery w ogólnym rozumieniu tego słowa nie były maszynami przeznaczonymi na użytek indywidualny, ale przemysłowy czy gospodarczy. Idea, aby z takich urządzeń można było korzystać tak, jak obecnie narodziła się mniej więcej w latach siedemdziesiątych. Trwają jednakże do dzisiaj spory, który spośród komputerów zasługuje na miano pierwszego komputera osobistego. Jest kilku kandydatów do tego tytułu, w tym – co bardzo interesujące z naszego punktu widzenia – również i polska maszyna. Chodzi w tym miejscu dokładnie o maszynę o nazwie K-202, którą skonstruował Jacek Karpiński. Pewne jest natomiast na sto procent to, że pierwszymi komputerami, które trafiły na użytek domowy były komputery Apple. Na dobre rynek komputerów osobistych rozwijać się zaczął na początku lat osiemdziesiątych minionego stulecia. Właśnie wtedy rynkiem tym zainteresowała się firma IBM. Przed dokładnie dwudziestoma siedmioma laty wprowadziła ona na rynek komputer IBM PC/XT – on to na dobre zapoczątkował powstanie i rozbudowanie klasy komputerów osobistych. W rozwoju komputerów osobistych można wymienić wiele przełomowych momentów. Z całą pewnością należy tutaj wspomnieć o wielkim przełomie, jakim stało się zastąpienie interfejsu tekstowego interfejsem graficznym. Spośród komputerów osobistych wyszczególnia się obecnie trzy podstawowe ich typy, a mianowicie komputery stacjonarne, laptopy oraz palmtopy. Najbardziej rozpowszechnione są dzisiaj te dwa pierwsze typy. Palmtop rozmiarami przypomina nieco większy telefon komórkowy i w przeciwieństwie do wymienionych wcześniej poprzedników, jego funkcjonalność jest bardzo ograniczona. Tak na dobrą sprawę palmtop zdecydowanie najlepiej sprawdza się w charakterze terminarza. Odczytywanie z palmtopa plików tekstowych – co jak najbardziej jest realne – nie należy jednak do zbyt komfortowych czynności ze względu na zdecydowanie mniejszy z innymi komputerami osobistymi wyświetlacz. Komputery osobiste są dziś nieodłącznym elementem naszej rzeczywistości.
