Z komputerami wiąże się bardzo wiele rozmaitych zagadnień. Jednym z takich właśnie zagadnień są klastry komputerowe. Pod tym pojęciem rozumieć należy grupę jednostek komputerowych, które są ze sobą połączone. To z kolei umożliwia to, aby mogły ze sobą współpracować – po to, aby dzięki temu udostępniać zintegrowane środowisko pracy. Komputery, które składają się na klaster są określane mianem węzłów. Do najbardziej rozpowszechnionych obecnie klastrów obliczeniowych zaliczyć należy z całą pewnością klaster Beowulf. Węzłami w takiej grupie są komputery osobiste, które charakteryzują się przede wszystkim bardzo dużą wydajnością. Najczęściej pracują one pod system operacyjnym jakim jest GNU/Linux. Wyposażone są one ponadto w oprogramowanie, dzięki czemu można uzyskać tak zwane przetwarzanie równolegle. W naszym kraju na chwile obecną najszybszym komputerowym klastrem jest superkomputer Zeus. Znajduje się on na wyposażeniu Akademickiego Centrum Komputerowego Cyfronet AGH. Jeżeli chodzi o cele budowy klastrów, to istniejące w tym właśnie zakresie rozwiązania podzielić można na trzy elementarne klasy. Pierwszą spośród nich stanowią klastry wydajnościowe. Chociaż pracują one jako cały zespół, to każdy z komputerów wchodzących w ich skład ma do wykonania swoje zadania obliczeniowe. Klastry te tworzone są po to, by moc obliczeniowa została zwiększona. Działanie sporej grupy superkomputerów bazuje aktualnie na tej właśnie zasadzie. Na drugą klasę składają się klastry niezawodnościowe. One również funkcjonują jako zespół. Swoje zadania wzajemnie dublują – tak, aby w przypadku awarii jednego z komputerów inny mógł przejąć jego zadania. I wreszcie trzecią grupę stanowią klastry równoważenia obciążenia. To także – podobnie jak w powyższych przypadkach – jest zespół. Klaster taki ma przyznaną cała pule zadań do wykonania, a każdy spośród komputerów wchodzących w skład tej grup[y odpowiada za jakieś konkretne zadania. Zadania te mogą być wykonywane zarówno niezależnie w stosunku do pozostałych węzłów, jak i też węzły mogą ze sobą współpracować. Tego rodzaju klastry stanowią obecnie jedną spośród części systemów gridowych. W praktyce stosowanie klastrów komputerowych wygląda w ten sposób, że nie wykorzystuje się jakiegoś jednego konkretnego rodzaju, ale najczęściej stosuje się mieszane rozwiązania. Wszystko zależy od tego, jakiego rodzaju zadania są do wykonania. Część spośród nich jest realizowana na zasadzie funkcji wydajnościowych, a część w oparciu o funkcje równoważenia obciążenia oraz niezawodnościowe. Najczęściej taki właśnie mieszany tryb pracy znajduje zastosowanie m między innymi przy okazji serwerów www – z tego względu, że taki sposób pracy przy tych serwerach sprawdza się najlepiej, co naturalnie nie oznacza wcale, że jest całkowicie niezawodny. Przedstawiony powyżej podział klastrów jest tym, z którym w praktyce mamy do czynienia zdecydowanie najczęściej. Poza tym klastry podzielić można też na systemowe oraz aplikacyjne, a także na typu Single System Image.
Jednym z elementów wyposażenia komputera jest dysk twardy. Nie jest on niczym innym, jak urządzeniem masowej pamięci. Przechowywanie danych na dysku twardym jest możliwe przede wszystkim ze względu na wykorzystanie w nim nośnika magnetycznego. Nośnik ten jest naniesiony na twarde podłoże. Wzorem dla wykorzystywanych obecnie dysków twardych były tak zwane dyski bębnowe, aczkolwiek te w takiej formie, w jakiej znane są nam aktualnie powstały stosunkowo niedawno, bo przed trzydziestoma laty. Współczesne komputery mogą być wyposażane w dyski o bardzo zróżnicowanej pojemności – wszystko zależy od tego, jakie użytkownik ma zapotrzebowanie w tym zakresie oraz o jaki rodzaj komputera chodzi. Generalnie rzecz biorąc, pojemność jest jednym z najważniejszych parametrów, za pomocą których charakteryzuje się dyski twarde. Innymi równie ważnymi parametrami tych urządzeń są MTBF, czas dostępu, szybkość transferu oraz obrotowa prędkość talerzy. Tego rodzaju system przechowywania danych bywa niestety zawodny, aczkolwiek można podejmować działania mające na celu zmniejszenie tejże zawodności. Chyba najlepszym tego przykładem jest macierz dyskowa – składa się ona z paru dysków twardych. Dzięki macierzy dyskowej zyskuje się także sporo dodatkowego miejsca do przechowywania danych, ponadto też czas dostępu jest mniejszy. Najważniejszą częścią wchodzącą w skład każdego dysku twardego jest wirujący talerz (lub cały ich zespół) – jest on zamknięty w obudowie. Do wykonywania tych talerzy są zdecydowanie najczęściej wykorzystywane stopy aluminium. Ich powierzchnia jest wypolerowana. Na niej natomiast jest umieszczony nośnik magnetyczny. Z kolei zarówno zapisywanie, jak i odczytywanie danych znajdujących się na dysku twardym jest możliwe za sprawą elektromagnetycznych głowic. Każda jedna powierzchnia dysku twardego jest wyposażona w jedną tego rodzaju głowicę. Głowice są zamocowane na specjalnych ramionach, które wykazują się bardzo dużą elastycznością. Kiedy dysk twardy pracuje, podnoszą się. Oczywiście, odległość pomiędzy nimi a talerzem jest wówczas w odpowiedni sposób regulowana. Tego rodzaju rozwiązania są w praktyce używane w znakomitej większości przypadków, chociaż naturalnie można też zetknąć się i z innymi zastosowaniami w tym zakresie. Nowoczesne dyski twarde są wyposażone w układy elektroniczne sterujące ich pracą. Obudowa natomiast pełni funkcje ochronne. Bardzo niebezpieczne dla funkcjonowania dysku twardego jest zanieczyszczenie talerzy albo głowic. Dojść może nawet do trwałego ich uszkodzenia, mniejszym złem jest natomiast awaria, która najczęściej da się usunąć. Nie tylko jednak zanieczyszczenia mają wpływ na uszkodzenia dysku twardego. Równie dobrze może być to błąd fabryczny albo elektroniczny lub też najzwyczajniej w świecie długa eksploatacja. Wszystkie urządzenia mają to do siebie, że się zużywają i dyski twarde pod tym względem nie stanowią żadnego wyjątku. Nie mniej jednak na ogół ich żywotność jest dosyć duża i korzysta się z nich z powodzeniem przez bardzo wiele długich lat.
